O przyjdź, o przyjdź Immanuel Drukuj Email
Autor: Michalak Jakub   
środa, 24 grudnia 2014 02:00

O przyjdź, o przyjdź Immanuel,

I odkup zniewolonego Izraela,

Który płacze tu w samotnym wygnaniu,

Nim ukaże się Boży Syn.

 
Rozraduj się! Rozraduj się!

Immanuel przyjdzie do ciebie, o Izraelu!

Więcej… [O przyjdź, o przyjdź Immanuel]
 
A gdzie stoi kolejka do Jezusa? Drukuj Email
wtorek, 23 grudnia 2014 00:00

Przypominamy wciąż aktualną kolędę, która  nawołuje nas do odpowiedzi na  pytanie zawarte w tytule clipu.

Becky Kelly tak opisuje historię powstania tej niezwykłej piosenki:

„Kilka lat temu w centrum handlowym mój czteroletni wtedy siostrzeniec Spencer zobaczył dzieci stojące w kolejce do Świętego Mikołaja. Wiedział, że w okresie Bożego Narodzenia chrześcijanie świętują narodziny Jezusa i zapytał swoją mamę: „- A gdzie stoi kolejka do Jezusa?”.

Po powrocie z zakupów siostra opowiedziała o wszystkim tacie, który

Więcej… [A gdzie stoi kolejka do Jezusa?]
 
Moc przebaczenia Drukuj Email
Autor: Kazimierz Sosulski   
niedziela, 21 grudnia 2014 18:27

Mówimy często o mocy Ducha Świętego czy mocy modlitwy. Ale czy zauważyliśmy, że u podstawy tych mocy jest przebaczenie? Czy pomyśleliśmy kiedykolwiek, jaką moc ma przebaczenie?

Przecież fundamentem zbawienia i więzi z Bogiem jest odebranie z rąk Jezusa odpuszczenia własnych grzechów. Natomiast podłożem wszelkich duchowych poczynań jest stan pokoju i pojednania z bliźnimi.

Jak się to ma do moich codziennych doświadczeń? To prawda, że dzięki narodzeniu na nowo jestem w Chrystusie doskonały i mądry. Ale jak to się przekłada na moją codzienność? Chrystus jest moją mądrością, ale czy ta mądrość dotyczy tylko wiecznego życia? A gdzie się ona podziewa w sytuacji, gdy usiłuję być miły i życzliwy wobec bliźnich, a mimo to nieraz jestem przez nich krzywdzony i w końcu tego nie wytrzymuję?

Więcej… [Moc przebaczenia]
 
Czy jesteś powołana do samotności? Drukuj Email
Autor: Anna Kwiecień   
piątek, 19 grudnia 2014 11:20

Kiedyś przeczytałam opis pewnej ciekawej sytuacji: Kiedy moja szwagierka Kristina miała około trzydziestki i nadal była panną, ktoś zapytał ją: „Krissy, jesteś powołana do samotności?”

 Kristina marzyła o małżeństwie i rodzinnym szczęściu, ale Bóg nie postawił jeszcze na drodze jej życia męża. Nie czuła się powołana do samotności, ale wiedziała, że dopóki Bóg nie zrealizuje swojego planu dotyczącego jej małżeństwa, powołuje ją do tego, aby swoje panieńskie lata przeżyła dobrze… dla Jego chwały. Kristina pomyślała więc przez chwilę nad zadanym jej pytaniem „jesteś powołana do samotności? i odpowiedziała: „Dzisiaj, jestem”.1

Odpowiedź Kristiny jest niezwykle dojrzała i mądra. Wiele dziewcząt postrzega swoje panieństwo, jako czas siedzenia w poczekalni i czekania, aż w końcu nadejdzie ich kolej - ich imię zostanie wyczytane, a one będę mogły wyjść z poczekalni i zacząć „naprawdę żyć”. Bezczynność, zniechęcenie, marudzenie, narzekanie, a czasami nawet zgorzknienie i zgnuśnienie są częstymi towarzyszami czekających.

Więcej… [Czy jesteś powołana do samotności?]
 
Gdyby wrócił się mój czas, to bym... Drukuj Email
Autor: Czesław Bassara   
czwartek, 18 grudnia 2014 17:13

„A wiara jest pewnością tego, czego się spodziewamy, przeświadczeniem o tym, czego nie widzimy” (Hbr 11:1)

Co mają wspólnego Abel, Enoch, Noe, Abraham, Sara, Izaak, Jakub, Józef, Mojżesz, Rachab, Gedeon, Barak, Samson, Jefte, Dawid i Samuel?

Jakiej lekcji mogą nam udzielić?

Życie to ryzyko! To ryzyko wiary!

Ktoś przeprowadził ankietą w grupie starszych ludzi. Zapytano ich, co zrobiliby inaczej, gdyby mogli swoje życie zacząć od nowa? Dwie najczęstsze odpowiedzi brzmiały:

1. Podjęlibyśmy więcej ryzyka w swoim życiu.

2. Poświęcilibyśmy więcej czasu na przemyślenie swojego sposobu życia.

Podjęlibyśmy więcej ryzyka w swoim życiu!

Pod koniec życia wielu ludzi żałuje przeoczonych sposobności albo decyzji, których nie podjęli z powodu zawartego w nich ryzyka. Większość z nas woli żyć na bezpiecznym gruncie i stara się unikać ryzyka z następujących powodów:

Więcej… [Gdyby wrócił się mój czas, to bym...]
 
Czy wiara powstrzymuje problemy? Drukuj Email
Autor: Bartosz Sokół   
środa, 17 grudnia 2014 18:53

Ze zdumieniem przeczytałem dzisiaj wytłuszczony nagłówek artykułu pt. Skup się na Duchu Świętym, umieszczony na jednym z portali chrześcijańskich: "Gdy będziesz skupiał się na Bożym Duchu, to życiowe burze ledwie cię musną, choroby jedynie zapukają do twojego ciała, a kryzysy finansowe nawet nie powąchają twojego portfela."

Luksusowy samolot Niebiańskich Linii Lotniczych?

Pomijając wątpliwość związaną ze słabym umocowaniem w Piśmie Świętym idei skupiania się na Duchu Bożym oraz zakładając optymistycznie, że autor miał na myśli po prostu skupienie swojego życia na Bogu, należy zadać zasadnicze pytanie: czy rzeczywiście poprzez skupienie się na Bogu wsiadamy na pokład luksusowego samolotu Niebiańskich Linii Lotniczych, wnosząc się bez trudu ponad pustynne burze codzienności? W celu uniknięcia przykrego rozczarowania, powiedzmy sobie wprost - życiowe burze obecne są w życiu wierzących w takim samym stopniu, jak w życiu niewierzących. Potrzeba niezwykle giętkiej wyobraźni, aby wykreować w swoim umyśle alternatywną rzeczywistość, w której chrześcijanie oglądają choroby jedynie przez wizjer pancernych drzwi wiary, ciesząc się przy tym niesłabnącą stabilnością finansową i zadziwiającą absencją problemów. Albo zupełnie straciłem kontakt z rzeczywistością, albo też - z nieznanych mi dotąd przyczyn - nigdy nie zbliżyłem się nawet do kościoła, w którym skupienie się na Duchu Świętym produkowałoby takich posągowych poskramiaczy rzeczywistości. Mam nieodparte wrażenie, że teologia, która rzuca wyzwanie faktom, ryzykuje haniebną ucieczkę w meandry fałszywych konkluzji. Jedną z nich wydaje się być następująca logiczna konsekwencja: skoro skupienie się na Duchu Bożym gwarantuje wolność od kryzysów finansowych, to obecność kryzysów finansowych świadczy o braku skupienia na Duchu Bożym, nieprawdaż? Zależność ta musi być jednak naprawdę bardzo subtelna, skoro nie dostrzegł jej nawet sam apostoł Paweł (z grzeczności nie wypada przypisać tego przeoczenia osławionym problemom ze wzrokiem).

Więcej… [Czy wiara powstrzymuje problemy?]
 
Królewska córka, czyli refleksje o kobiecości Drukuj Email
Autor: Aleksandra Kwiecień   
poniedziałek, 15 grudnia 2014 00:00

Jest prawdą powszechnie znaną, że każda dziewczynka w głębi serca pragnie czuć się księżniczką, czuć się wyjątkową, adorowaną, traktowaną ze szczególną atencją. W kobiecą naturę wpisane jest pragnienie bycia kochaną. Kiedy dziewczynka dorasta i zmienia się w kobietę, pragnienia te bynajmniej nie znikają, ale nieco zmieniają swój kształt.

O ile pięciolatce do „bycia księżniczką” wystarczy piękna, falbaniasta sukienka i to, że tatuś otacza ją względami, o tyle pragnienia i potrzeby dorosłej kobiety są bardziej złożone. Przestaje wystarczać rodzicielska miłość, akceptacja ze strony otoczenia, przyjaciele. Coraz silniejsze staje się pragnienie, by stać się dla kogoś tą najważniejszą na świecie.

Tutaj właśnie na scenę wkracza wymarzony książę, który ze „zwyczajnej dziewczyny” ma uczynić prawdziwą księżniczkę. Problem w tym, że ów dzielny rycerz, który ma uwolnić białogłowę z wieży „mało ekscytującej panieńskiej codzienności”, czasami wydaje się „spóźniać”, a „męczący czas oczekiwania” niezwykle się dłuży…

Wszystko, co do tej pory zostało napisane jest powszechnie znane oraz stereotypowo wpisane w naszą kulturę. Warto sobie jednak zadać pytanie, jak to wszystko wygląda w świetle Biblii, a tym samym - jak powinno wyglądać w naszym życiu.

Więcej… [Królewska córka, czyli refleksje o kobiecości]
 
Kryzys bojaźni Bożej Drukuj Email
Autor: Biernacki Marian   
niedziela, 14 grudnia 2014 00:47

Natrafiłem dziś w Księdze Malachiasza na słowa świadczące o poważnym kryzysie wiary. Stwierdziliście: Próżna to rzecz służyć Bogu! I jaki pożytek, że przestrzegaliśmy Jego poleceń i że chodzimy niczym pokutnicy przed JHWH Zastępów? My teraz uważamy zuchwałych za szczęśliwców. Powiodło się też czyniącym niegodziwość. Wystawiają przy tym na próbę Boga i uchodzi im to [bezkarnie]. Tak to mówili bojący się JHWH, każdy do swego bliźniego, a JHWH zwrócił na to uwagę i usłyszał, i zostało to zapisane w księdze pamiątkowej przed Jego obliczem dla bojących się JHWH i poważających Jego imię [Ml 3,14-16].

W głowach zasadniczo bojących się Boga ludzi nastąpiła poważna zmiana myślenia. Wcześniej o mały włos  doszłoby też  do czegoś takiego w sercu Asafa, który w Psalmie 73 opisał własne rozterki na tym polu. Tak jest do dzisiaj. Widok pomyślności ludzi bezbożnych sprowadza niejedną bogobojną duszę nad urwisko zwątpienia. Dlaczego mamy wciąż pod górkę, a oni, lekceważący Boga i Jego Słowo, mają się tak dobrze?

Więcej… [Kryzys bojaźni Bożej]
 
Zwiastowanie z Iz 53 Drukuj Email
Autor: Gerhard Krüger   
środa, 10 grudnia 2014 17:28

Zapraszamy do pobrania/wysłuchania  wartościowego  kazania   pt. "Zwiastowanie z Iz 53" wygłoszonego przez ś.p.  br. Gerharda Krügera.

Można je odsłuchać również bezpośrednio ze strony naszego radia.

Słuchaj

 
Grzesznicy w rękach rozgniewanego Boga Drukuj Email
Autor: Jonatan Edwards   
poniedziałek, 08 grudnia 2014 14:42

Wygłoszono w Enfield, Connecticut, 8 lipca 1741 r.

Ich noga potknie się we właściwym czasie. (5 M 32:35) Werset ten pokazuje groźbę gniewu Bożego nad niesprawiedliwymi, niewierzącymi Izraelitami - nad widzialnym ludem Bożym, mającym dostęp do środków łaski, który jednak pomimo wszystkich cudownych dzieł, jakich dokonał dla nich Bóg, jak pokazuje werset 28, jest ludem bezradnym i ich nie rozumie. Mając wszelakie dobra niebieskie wydali gorzki i trujący owoc, jak o tym mówią dwa poprzednie wersety. Werset, który wybrałem na dzisiejsze rozważanie: "ich noga potknie się we właściwym czasie", pokazuje grozę kary i zguby, na którą narażeni byli owi nieprawi Izraelici:

To, że zawsze byli oni narażeni na zgubę; tak jak ten, który stoi bądź kroczy po śliskich drogach i zawsze jest narażony na upadek. Pokazuje to sposób, w jaki nadejdzie ich zguba: przez potknięcie się. Tę samą myśl wyraża Psalm 73:18: "Zaprawdę postawiłeś ich na śliskim miejscu, strącasz ich do przepaści".

To, że zawsze byli narażeni na nagłą, niespodziewaną zgubę. Ten, który kroczy po śliskim gruncie w każdej chwili może upaść, nie może przewidzieć czy za chwilę będzie stał czy też upadnie, a kiedy upada, pada natychmiast i bez ostrzeżenia. Jest to również wyrażone w Psalmie 73:18-19: "Zaprawdę, stawiasz ich na śliskim gruncie, Strącasz ich do przepaści w zagładę. Jakże niszczeją, jakby w jednej chwili".

To, że narażeni są na upadek z własnej winy - nie padają popychani ręką innego. Ten, kto kroczy po śliskim gruncie, może upaść pod własnym ciężarem.

Więcej… [Grzesznicy w rękach rozgniewanego Boga]
 
Trzy rodzaje ludzi w zborze Drukuj Email
Autor: Czesław Bassara   
sobota, 06 grudnia 2014 00:00

Kościół, a w wymiarze lokalnym Zbór, to ludzie wyrwani ze świata, obmyci z jego brudu, to ci, którzy doznali uświęcenia i dostąpili usprawiedliwienia przez Pana Jezusa Chrystusa. Apostoł Paweł do Zboru w Koryncie pisał: „Albo czy nie wiecie, że niesprawiedliwi nie odziedziczą Królestwa Bożego! Nie łudźcie się! Ludzie dopuszczający się nierządu, bałwochwalcy, cudzołożnicy, uprawiający prostytucję, homoseksualizm, złodzieje, chciwcy, pijacy, oszczercy i zdziercy nie odziedziczą Królestwa Bożego. A takimi właśnie niektórzy z was byli. Obmyliście się jednak, doznaliście uświęcenia i dostąpiliście usprawiedliwienia w imieniu Pana, Jezusa Chrystusa, i w Duchu Świętym” (1 Kor 6,9-11 NP). Ludzie, których Nowy Testament nazywa Kościołem, w swoim praktycznym życiu wyrażają wiarę w realność zmartwychwstałego Zbawiciela. Kościół to żywy organizm powołany przez Boga do życia dla Boga i wyrażania stanowiska Boga w języku zrozumiałym dla otoczenia.

Z praktycznego punktu widzenia Kościół to obszar obserwowania, konsumowania i aktywnego uczestnictwa. Kościół można obserwować, w Kościele można się nakarmić Bożym Słowem, Kościół jest przede wszystkim jednak miejscem aktywności duchowej. W Zborach, które są lokalnym wymiarem Kościoła Powszechnego pojawiają się przynajmniej trzy rodzaje ludzi: obserwatorzy, konsumenci i uczestnicy. 

Więcej… [Trzy rodzaje ludzi w zborze]
 
Dom, do którego należę Drukuj Email
Autor: Michalak Jakub   
piątek, 05 grudnia 2014 00:00

Jesteśmy w podróży. Ten świat nie jest naszym domem. Często tę prawdę uświadamiamy sobie wtedy, gdy jesteśmy zasmuceni, czy samotni. Gdy powodzi nam się dobrze, wtedy czujemy się bardziej komfortowo tu na ziemi. Pewnie to bardzo dziwne dla ludzi, którzy nie żyją to samą nadzieją, co chrześcijanie, że żyjemy tęsknotą, która wiedzie nas bliżej Jezusa…

Mówią:  Niebo jest piękne, a życie tutaj (na ziemi) też,

Lecz jeśliby powiedziano, że mam wybrać między tymi dwoma,

Poszedłbym do domu, do którego należę.

Czasem, kiedy marzę, to nie jest to niespodzianką,

Że gdy spojrzysz w moje oczy, zobaczysz to uczucie tęsknoty za domem*

Ja idę do domu, idę do domu, do którego należę.

Lecz dopóki jestem tutaj służę Mu z radością i śpiewam mu te wszystkie pieśni.

Jestem tu, lecz nie na długo.

Gdy czuję się samotny, gdy czuję smutek,

To jest to taką radością, że ja tylko tędy przejeżdżam,

Zmierzając w kierunku domu,

Idę do domu, do którego ostatecznie należę.

Lecz dopóki jestem tutaj służę Mu z radością i śpiewam mu te wszystkie pieśni.

Jestem tu, lecz nie na długo.

I pewnego dnia, gdy będę spać,

Gdy śmierć zapuka do mych drzwi,

Obudzę się, by dowiedzieć się, że już nie tęsknię za domem*.

Już będę w domu.


* ang. homesick - tęsknota za domem, ojczyzną, literalnie choroba domowa

 
Refleksja o pokorze Drukuj Email
Autor: Andrzej Poręba   
wtorek, 02 grudnia 2014 10:11

 
Zwycięstwo nad urazą i niechecią Drukuj Email
Autor: Wiesław Didoszak   
poniedziałek, 01 grudnia 2014 17:12

Serdecznie zapraszamy do wysłuchania  kazania  pt."Zwycięstwo nad urazą i niechecią" wygłoszonego przez br. Wiesława Didoszaka pastora zboru "Betlejem" w Krakowie.

Można je odsłuchać również bezpośrednio ze strony naszego radia.

Słuchaj 

 
<< pierwsza < poprzednia 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 następna > ostatnia >>

Strona 91 z 107